Մայրենի

Ամենատես աչքերը

Безымянный

Սեղանին ափսեյով գեղեցիկ, անուշ հոտով ելակ էր դրված:

Քիթն ասաց.
– Ինչ անուշ հոտ է գալիս:

Աչքերն ասացին.
– Ըհը…

Բերանն ասաց.
– Ոնց կուտեի:

Աչքերն ասացին.
– Հաստատ…

Ձեռքերն ասացին.
– Ես կտամ:

Աչքերն ասացին.
– Դե փոձիր:

Քիթը, Բերանը, Ձեռքերը ասացին Աչքերին.
– Ասացեք Աչքեր այդ ի՞նչ է:

Աչքերն ասացին.
– Կարմիր ու մեծ ելակներ են: Մեկդ հոտ է առնում, մյուսդ համ է զգում, էն մյուսն էլ շոշափում է ու վերցնում, բայց միայն ես եմ տեսնում ու ցույց տալիս, թե ինչը որտեղ է:

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s